De eerste uitvoeringsreeks was in december 2005. Daarop kwam een aantal reacties die hieronder worden weergegeven.
Aankondiging van het kerstconcert waarvan het Miserere een onderdeel was.
Recensie en aankondiging van het kerstconcert met het Miserere.
Reactie 1
Lieve mensen,
Zelden ben ik zozeer in esthetisch opzicht ontroerd geweest als vanavond - eigenlijk ben ik nu pas David erg dankbaar,
omdat hij in 1000 v. Chr. een rotstreek uithaalde om een getrouwde mooie vrouw tot de zijne te maken... Ook al zal Mijke
morgenavond vlijmscherp details willen repeteren die nog net niet perfect waren, ook al waren de gregorianen vast weer bezig met
"blokletters" enz.enz. - toch was het een onvergetelijke ervaring. Deze ronde hal betekent uiteraard niet voor iedereen
zoveel als voor ons docenten, die hier al lange jaren lief en leed hebben gedeeld, maar ik hoorde tijdens de uitvoering heel goed
alle harmonieën in die beschermende cirkelvorm ingesloten, heel intensief. Ja, mijn droom is uitgekomen en ik zal jullie de
rest van de week natuurlijk onder bedankjes bedelven. En wat was het mooi om de moeder van Wilma Teske, docente natuurkunde bij
ons - die vandaag jarig was!! - na de uitvoering te zien met aan de binnenkant van haar bril een traan... Op 21 juni j.l. zat ik
aan het bed van mijn papa, die zijn laatste adem uitblies. Toen heb ik intensief gedacht "pa, het Miserere ga ik zingen voor
jou!" en dat heb ik intensief ondergaan vanavond. Dan was mw. Burm in het begin bij onze repetities. Ze trok zich terug omdat
haar man terminaal was en sprak toen nog de hoop uit dat hij het nog voor zijn sterven zou kunnen horen. Helaas is dat niet gelukt,
maar wo. of do. zal ze komen luisteren.... Kortom: een onvergetelijk project voor mij - en hopelijk ook voor jullie.
Bij het repeteren zat een leerlinge van onze school - zwaar gothic ge-outfitted- in kleermakerszit op de grond. Ik liep naar haar
toe en ze zei "dit is zooo mooi!" - een meisje dat nog nooit dergelijke muziek heeft gehoord vermoed ik.
Tot morgen - en overmorgen, en over-overmorgen enz.
Jaap
Reactie 2
Beste meneer Toorenaar,
De opvoeringen van miserere hebben ons allemaal volgens mij zeer geraakt en ontroerd. Als de laatste tonen van het stuk wegsterven,
en we allemaal naar beneden lopen begeleid door applaus, dan kan je niet anders dan kriebels voelen in je buik en heel heel erg
trots zijn op elk persoon in dat hele koor. Morgen komen mijn opa en oma kijken, en ik hoop dat ik ze net zo trots kan
maken als ik me voelde op onze opvoeringen.
Reactie 3
Beste Jaap,
Jouw mailtje lezende kan ik me heel goed voorstellen hoe je je moet voelen. De muziek zelf is al zo ontroerend en zo teder, en dan,
met de achtergronden die je beschrijft erbij, moet het een zeer bijzondere ervaring zijn, inderdaad een droom die uitkomt.
Dat is prachtig. Overigens is het denk ik niet alleen voor jou, Mijke, Wilma Teske, en alle anderen die iets speciaals met dit stuk
hebben, bijzonder. Zelf niet klassiek onderlegd, nooit in Rome geweest, nooit van Miserere of Allegri gehoord, ooit in een grijs
verleden een blauwe maandag op een koortje gezeten, kon de uitdaging niet weerstaan sinds jou allereerste oproep in Pro Parentibus.
Zou ik dit kunnen?? Is dit niet een unieke gelegenheid om mijn zoon [...] ook een prachtige ervaring mee te geven ....
Jongenssopraan in zo'n mooi muziekstuk.... Ik denk dat ik niet de enigste ben, die zich nu vreselijk trots voelt.
Samen met anderen, met je stem als instrument, anderen te kunnen ontroeren. middels zo'n mooi muziekstuk....!
Deze ervaring is echt een verrijking, en daar ben ik vooral jou en Mijke dankbaar voor.
Ik weet niet of [mijn zoon] zich goed realiseert wat hij de afgelopen maanden (en de komende week) heeft meegekregen,
maar vanaf de zijlijn denk ik: dit heeft-ie toch maar mooi in zijn zak, mede namens jullie. Dank je wel.
Reactie 4
Lieve Jaap,
Wat had je weer iets fantastisch bedacht! Voor jou moet het ook wel geweldig zijn om na zo’n lange tijd een soort droom
werkelijkheid te horen worden. Het klonk heel erg mooi en zo inventief, de leerlingen boven en de rest op de trap. Ik heb er van
genoten en ben blij dat ik er bij was. [...] had het in een krantje aangekondigd gezien en was met de bus gekomen! [...]
Jaap, ik wens jullie gezellige kerstdagen een goed en gezond 2006.
Reactie 5
Wat een schitterende stukjes schrijf je, broertje! En wat zou ik je Miserere graag horen, maar vanavond hebben we generale voor
een concert as zondag (ik moet er dus even tussenuit). Geweldig, dat het zo’n succes is!
Diep respect
Reactie 6
Hallo Jaap,
bedankt voor je reactie. Ook voor mij is het een bijzonder project: ik merkte dat ik graag zing; mijn waardering voor het
Gregoriaans is weer terug; vooral het slot van dit Miserere is ontroerend mooi.
Het meehelpen jouw droom te verwezenlijken heeft dus ook veel voor mijzelf opgeleverd.
Tot morgen.
Ton
PS. Twee maanden later overleed Ton Keijzers volkomen onverwachts aan een hartstilstand (Jaap)
Reactie 7
Het volgende stuk stond in het jaar 2005/2006 in de Socius. Er zaten foto’s bij die ik later nog hoop te plaatsen.
MISERERE
14 en 15 december galmden de gangen van de school als nooit tevoren. Op de trap in de centrale hal stonden ruim 50 koorzangers,
de boekjes in de hand. Na een inleiding van meneer Toorenaar, die zijn droom na 20 jaar dan toch kon verwezenlijken en een applaus
van het publiek, viel er een korte stilte. Vol spanning keek het publiek naar de fiere koorzangers, recht in de houding, klaar voor
wat er komen ging. Ineens gingen alle monden open. Een heldere toon kondigde het begin van het stuk aan. De klanken, die samen een
prachtig geheel vormden, galmden door de hal, en leken rond te tollen door de akoestiek van het gebouw. Het antwoord liet niet lang
op zich wachten. Van de eerste verdieping steeg uit de A-gang een schitterend verhaal op, gezongen door een koor van ruim 30
leerlingen die eerder door de selectie waren gekomen. De gangen weergalmden de stemmen waarop nu eens antwoord uit de ene, dan weer
uit de andere gang kwam. Dan zette het benedenkoor weer in. De luisteraars stonden of zaten ademloos te kijken. Niet alleen ouders
en leerkrachten, maar ook buurtbewoners waren speciaal voor deze avond naar de school gekomen. Toen was het afgelopen.
13 minuten duurde het stuk in totaal, in dertien minuten schreven Jaap Toorenaar, het koor van Mijke de Ru en natuurlijk alle
leerlingen, die maanden geoefend hadden om dit voor elkaar te krijgen, geschiedenis. Na afloop steeg er een geweldig applaus op en
terecht. Ik ben zeker niet een van de enigen die hier met een glimlach en met veel bewondering naar terug kan kijken.
Tekst en foto’s door Mecu Ginting, 3A